Mijn blogs

Jos Weerts schrijft zeer regelmatifg artikelen die op verschillende plaatsen worden gepubliceerd. Op deze pagina treft u een overzicht.

Kind in Nepal 2

Kind in Nepal 2

Nepal, mei-juni 2015

Ik ontmoette Manita in het District Hospital in één van de door de aardbeving getroffen provincies in Nepal. Hospital is eigenlijk een groot woord, maar nu was er bijna niets meer van over. De meeste gebouwen waren zodanig beschadigd dat het niet langer verantwoord was om ze te gebruiken. Hulporganisaties hebben daarom tenten op het terrein opgezet, waar noodverblijven en provisorisch behandelkamers zijn ingericht.
Samen met haar vader en haar hoogzwangere moeder verbleef zij sinds een week in zo’n tent. Een medisch team dat met een helicopter afgelegen dorpen in de bergen bezocht, had bij haar moeder een stuitligging geconstateerd.

Zonder adequate medische hulp is dit vrijwel zeker fataal voor moeder en kind.
Daarom was het gezin met de helicopter op medische gronden geëvacueerd
naar het District Hospital, en daar zal een dezer dagen met een
keizersnede een broertje of zusje van Manita geboren worden.

Als er geen helicopter was geweest hadden deze mensen tien dagen moeten lopen om bij het ziekenhuis te komen. Bewoners van afgelegen dorpen doen dat ook; onderweg overnachten zij in provisorisch opgezette tenten. Na de schrik van de aardbeving was de vlucht met de helicopter opnieuw beangstigend voor Manita; haar vader hield zijn handen beschermend voor haar ogen. Angst en schrik hadden haar verlamd en voor een groot deel het plezier uit haar jonge leven verdreven. Als een een helicopter overvloog, of bij een naschok huilde zij, met paniek in haar ogen keek zij om zich heen, niet wetend wat er aan de hand was en waar zij haar toevlucht moest zoeken.

E. is een verpleegster die voor de hulporganisatie waar ik ook voor werk in deze plaats hulp biedt aan de slachtoffers van de aardbeving. Behalve verpleging in engere zin betekent dit ook aandacht, sympathie en steun voor de mensen die hun huis hebben verloren en in de tenten bij het Hospital wachten op wat komen gaat. Zij bezoekt Manita dagelijks, knuffelt haar en koopt af en toe iets lekkers voor haar. Langzaam kreeg dit meisje haar vertrouwen in de wereld en de mensen weer terug. En dan gebeurt het volgende. E. haalt een stick met lipbalsem tevoorschijn. En alsof het genetisch bepaald is doet zij schijnbaar automatisch wat alle meisjes doen: zij tuit haar lippen, net als bij een lippenstift, en perst haar lippen vervolgens op elkaar om de opgebrachte balsem te verspreiden. Mooi om te zien hoe het leven dan toch weer gewoon doorgaat.